وبسایت شخصی علی بهادر
گنجینههای فراموششده؛ ضرورت پیوند تجربه پیشکسوتان با انرژی نسل جدید رسانه
چندی پیش در سایه یک دیدار صمیمی، توفیق همنشینی با جمعی از هنرمندان، فیلمسازان برجسته و مدیران عالیرتبه و باسابقه رسانه ملی فراهم آمد. این نشست خاطرهانگیز، مجالی شد برای سفر به دهههای ۷۰ و ۸۰؛ دوران طلایی تولیدات تلویزیونی و روزگاری که قاب شیشهای، خانهای امن برای روایتهای اصیل، ماندگار و تاثیرگذار فرهنگی بود.
در این هماندیشی، میانگین سابقه هر یک از حاضران در حوزههای مدیریت، برنامهسازی، تولید و ساختار رسانه به بیش از سه دهه میرسید. این ارقام فراتر از عدد، نشاندهنده یک «مکتب تجربی» است؛ دانشی انباشته که حاصل رویارویی با بحرانهای مختلف، مدیریت افکار عمومی، و شناخت دقیق مخاطب ایرانی در طول سالیان متمادی است.
نگاهی به وضعیت امروز رسانه، این دغدغه و پرسش جدی را در ذهن هر ناظر دلسوزی زنده میکند: سهم این سرمایههای انسانی و گنجینههای گرانبها در سیاستگذاریهای کلان و هدایت نسل جدید فیلمسازان و مدیران چقدر است؟
واقعیت آن است که داراییهای معنوی یک جامعه، به همان اندازه سرمایههای مادی آن ارزشمند و حیاتی هستند. توسعه فرهنگی زمانی شتاب میگیرد که «شور و نوگرایی نسل جدید» در تلاقی با «شعور و تجربه نسل پیشین» قرار گیرد. بهرهگیری از اتاقهای فکر با حضور این پیشکسوتان، نه یک اقدام تعارفی یا تجلیلِ صِرف، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای بازگرداندن رونق، اصالت و عمق به سازههای هنری و رسانهای کشور است. چه نکوست اگر پیش از دیر شدن، قدر این سرمایههای نمادین را بدانیم و بستر انتقال این میراث شفاهی و تجربی را فراهم آوریم.
